Επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι αλυκές ανήκαν στις κατά τόπους κοινότητες και πόλεις ή σε ιδιώτες οι οποίοι τις καλλιεργούσαν και κατέβαλαν το αλατιάτικο, κατά κεφαλής φόρο, στις τουρκικές Αρχές. Το 1823, το 3ο έτος της Επανάστασης του 1821, το αλάτι έγινε μονωπωλιακό είδος από τα επαναστατημένα εδάφη.

Το 1902 λειτουργούσαν 16 αλυκές, τα έσοδα των οποίων χρησιμοποιούνταν για την αποπληρωμή εθνικών χρέων.