Για πολλά χρόνια το αλάτι ήταν το μοναδικό συστατικό για τη συντήρηση των τροφών. Αλάτιζαν το κρέας, τα ψάρια, τις ελιές, το τυρί ακόμα και το βούτυρο. Επίσης το χρησιμοποιούσαν στη βυρσοδεψία κατά της σήψης του δέρματος. Οι δυνατότητες συντήρησής του προέρχονται από την ιδιότητά του να καθιστά το νερό που περιέχεται μη βιοδιαθέσιμο, δηλαδή μη διαθέσιμο στη μόλυνση από βακτηρίδια και μύκητες. Για αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό κατά τα αρχαία χρόνια. Επί οθωμανικής κυριαρχίας οι αλυκές ανήκαν στις κατά τόπους κοινότητες και πόλεις ή σε ιδιώτες που τις καλλιεργούσαν και κατέβαλαν το αλατιάτικο, κατά κεφαλήν φόρο, στις τοπικές αρχές. Το 1823 έγινε μονοπωλιακό είδος και μέχρι το 1900όλεσ οι αλυκές πέρασαν σε κρατικό μονοπώλειο. Μετά την πτώχευση επί Τρικούπη εκχωρήθηκε φόρος από το μονοπώλειο αλατιού με σκοπό την συμβολή στην εξόφληση δανείων που είχαν συναφθεί με ξένους δανειστές. Το 1985, 92 χρόνια ύστερα από την αποπληρωμή του δανείου, το μονοπώλειο καταργήθηκε και ιδρύθηκε η δημόσια επιχείρηση ''ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΛΥΚΕΣ''. Πλέον το αλάτι φορολογείται 9% της τιμής του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου